บทที่ 7 7
“ขอบคุณค่ะ”
อลิสารู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถช่วยเพื่อนสนิทได้ เดินกลับไปที่ลิฟต์พร้อมกับเสียงถอนใจยาวเหยียด
มือบางกดเรียกลิฟต์แล้วยืนรอให้ลิฟต์โดยสารค่อยๆ ขึ้นมาทีละชั้นอย่างใจเย็น เมื่อประตูลิฟต์เปิดขาเรียวที่กำลังจะก้าวก็มีอันต้องหยุดชะงัก เพราะบุคคลที่เดินออกจากลิฟต์แล้วหยุดยืนตรงหน้าหล่อนก็คือ ผู้ชายคนนั้น!!
“ดีใจที่ได้พบกันอีกครับ” ไคล์ทักทายหญิงสาวด้วยรอยยิ้มกระชากใจ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรดลใจให้มาพบไรอันท์ถึงที่ทำงาน แล้วก็เป็นเรื่องดีที่เขามาเจอหญิงสาวที่ถูกใจยืนอยู่ตรงหน้า
“คุณ...คุณ...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” อลิสาพูดตะกุกตะกักพลางก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
“ผมมาหาเพื่อนสิครับ แล้วคุณทำงานที่นี่เหรอครับ”
“ไม่เกี่ยวกับคุณ”
“เกี่ยวสิครับทำไมจะไม่เกี่ยว เพื่อนผมเป็นเจ้าของโรงแรมนี้ ถ้าคุณทำตัวไม่ดีกับผม เรื่องก็จะถึงหูประธานบริษัทแน่ แล้วคุณก็อาจจะต้องหางานใหม่”
อลิสาอ้าปากค้างกับคำขู่ของชายหนุ่มที่นำเรื่องงานมาขู่เธอ มันยิ่งทำให้เธอเกลียดผู้ชายคนนี้มากกว่าเดิม
“คุณมัน..” อลิสาไม่รู้จะโต้ตอบอีกฝ่ายอย่างไรจึงได้แต่ก้มหน้าสงบสติ “หลีกทางด้วยคะ ดิฉันจะได้กลับไปทำงาน”
“เดี๋ยวก่อนสิครับผมยังไม่ได้ทำความรู้จักกับคุณเลย ผมอยากรู้จักคุณ” ไคล์ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้กับหญิงสาว ซึ่งสายตาแบบนี้ใช้เอาชนะผู้หญิงที่เขาหมายตาเอาไว้ได้หมดทุกคน
“อยากรู้ก็หาเองนะคะ ขอตัวก่อน” อลิสารีบเดินเข้าลิฟต์แล้วกดปิดทันทีเพราะไม่อยากอยู่คุยต่อกับชายหนุ่มที่ทำให้หัวใจมีอาการแปลกๆ
“เป็นไงบ้างแอม แล้วกระเป๋าตาละ” ณิตาลุกขึ้นถามอลิสาที่เดินกลับมามือเปล่า
“ขอโทษนะตา ตาคงต้องไปเองแล้วละ ท่านประธานบอกให้ตาไปเอาเองเท่านั้นแถมยังไม่ยอมให้ฉันเข้าพบด้วยซ้ำ”
“โอ๊ยยยยย...ฉันจะทำยังไงดี”
“เมื่อกี้ตอนฉันลงมาเจอกับอีตานั่นด้วยนะตา ผู้ชายที่ไปกับท่านประธานวันนั้น เขาบอกว่าเป็นเพื่อนกับท่านประธาน แถมยังเอาเรื่องงานมาขู่ให้แอมเตรียมตัวหางานใหม่ด้วย แอมอยากจะบ้าตาย”
“ตาไม่อยากขึ้นไปเจออีตาประธานบ้ากามนั่นเลยแอม”
“ถึงยังไงตาก็ต้องขึ้นไปอยู่ดี เพราะของทุกอย่างอยู่ในกระเป๋าใบนั้น แล้วตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าเขาเป็นเจ้านายเรา ตายังต้องทำงานเจอหน้าเขาอยู่ดี แอมว่าตาทำใจเถอะ”
สองสาวคุยกันต่ออีกสักพักอลิสาจึงขอตัวทำงานต่อ ณิตาไม่อยากรบกวนการทำงานของเพื่อนจึงออกมานั่งข้างนอกคิดหาวิธีขึ้นไปเอากระเป๋าที่ห้องประธานต่อที่แพนทรี่ของพนักงาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ไม่ทันที่เจ้าของห้องจะเอ่ยปากอนุญาตประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของชายหนุ่มร่างกำยำผมทองนัยน์ตาสีเทา ร่างใหญ่เดินไปนั่งที่โซฟารับแขกแล้วยกสองเท้าขึ้นพาดโต๊ะวางของขนาดเล็กตรงหน้า ไรอันท์หันมามองแขกที่เข้าห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้วต้องส่ายหน้า จะมีใครกล้าเข้ามาขัดความคิดเขาได้นอกจาก...
“นายจะไม่บอกฉันเลยเหรอวะว่าหล่อนทำงานอยู่ที่นี่” ไคล์พูดขึ้นทันทีเมื่อไรอันท์หันหน้ามาเผชิญหน้ากับตน
“ฉันคิดว่านายไม่ได้สนใจเธอจริงจังเหมือนสาวๆ ที่ผ่านมาคนอื่นๆ” ไรอันท์รู้ว่าไคล์กำลังพูดถึงใคร ถ้าไม่ใช่แม่สาวหน้าหวานเพื่อนสนิทณิตา ซึ่งเขาให้คนหาข้อมูลของผู้หญิงคนนี้มาด้วยเช่นกัน
“เธอชื่ออะไร ตำแหน่งอะไรวะ”
“อลิสา ธนสกุล เป็นเลขาของคุณโกศลผู้จัดการฝ่ายบัญชี”
“ฉันตัดสินใจแล้วไรอันท์ ฉันจะพาผู้หญิงคนนี้ไปพบมาดามลิลลี่” ไคล์พูดด้วยแววตาเจ้าเล่ห์
“ก็ตามใจนาย แล้วนายมาที่นี่ทำไม คงไม่ได้มาหาฉันเพราะเรื่องแค่นี้นะ”
“ฉันแค่ไม่รู้จะไปไหนก็เลยแวะมาหานายว่าจะชวนไปกินข้าว แต่ตอนนี้ฉันมีเป้าหมายใหม่แล้ววะ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดวงตาเป็นประกายของไคล์ทำให้ไรอันท์รู้ว่าเป้าหมายใหม่ที่ว่าคงไม่พ้นสาวน้อยหน้าหวานที่เพื่อนพูดถึงเมื่อกี้แน่
“ฉันก็กำลังจะไปจัดการคนของฉันเหมือนกัน”
ณิตานั่งคิดหาวิธีกลับไปเอากระเป๋าที่ห้องประธานจนไม่รู้ว่าคนที่เธอกำลังหาวิธีหลบหลีก กำลังเดินตรงเข้ามาในห้องแพนทรี่ที่เธอนั่งอยู่
ชายหนุ่มจับข้อมือเล็กดึงร่างบางให้เดินตามจนถึงรถซึ่งครอสนำมาจอดรอเรียบร้อยแล้ว มือใหญ่ดันร่างบางเข้าไปในนแล้วตามขึ้นไปนั่งประกบด้านข้างหล่อน กว่าณิตาจะได้สติก็เมื่อรถยนต์เริ่มเคลื่อนตัวออกจากจุดที่รถจอดไปเรียบร้อยแล้ว
“คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันลงนะ ฉันลาออก ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันสิ” ณิตาพยายามเปิดประตูรถหรูเพื่อลงจากรถ แต่รถคันนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยซึ่งประสิทธิภาพสูงจึงไม่สามารถปลดล็อคได้นอกจากคนขับจะกดปุ่มปลดล็อคด้านหน้าให้เท่านั้น ณิตาจึงหันกลับมาหาชายหนุ่มที่นั่งนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ผมบอกคุณแล้ว ว่าผมจะไปทานข้าว”
“แต่ฉันไม่ไปกับคุณ แล้วฉันขอลาออกตั้งแต่ตอนนี้ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะ ปล่อยฉันลง”
ณิตายังคงโวยวายออกแรงทุบแผงอกแกร่งชายหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย ไรอันท์เห็นแม่ตัวยุ่งเริ่มจะโมโหร้ายจึงกดปิดกระจกที่คั้นระหว่างห้องโดยสารกับคนขับเพื่อบังสายตาของบุคคลภายนอก แล้วจึงอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนตักของตน มือใหญจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนใช้มืออีกข้างรวบท้ายทอย แล้วบดขยี้ริมฝีปากหล่อนให้รับรสจูบที่เร่าร้อน รุนแรง ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าหาความหวานในโพรงปากเล็ก ตวัดรัดซอกซอน หยอกเย้าลิ้นเล็กที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งตาเบิกโพรงด้วยความตกใจ เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนกระทำแบบนี้กับเธอมาก่อน
